Undirstaða þess að árangri sé náð í samdrætti losunar í landbúnaði er að aðgerðir stuðli að aukinni sjálfbærni í rekstri. Breytingar í rekstri búa, sem bera með sér loftslags- og umhverfisávinning, geta verið hagkvæmari en hefðbundnar aðferðir og því mikilvægt að bændur séu upplýstir um slíkan ávinning.

Loftslagsvænni landbúnaður þarf að byggja á rannsóknum, ráðgjöf og greinargóðri upplýsingamiðlun. Með breiðri innleiðingu slíkra aðferða geta einnig gæði matvæla, uppskera, heilbrigði jarðvegs, líffræðileg fjölbreytni og upptaka áburðarefna aukist. Skyldi svæði losna á jörðum sökum bestunar má skoða ræktun repju til lífeldsneytisframleiðslu, sem ýtir undir orkusjálfstæði og samdrátt samfélagslosunar í samgöngum.

Áburðarnotkun hefur í för með sér umtalsverða losun, þ.e. notkunar tilbúins áburðar og búfjáráburðar. Svo draga megi úr þessari losun þarf að bæta nýtingu áburðarefna.

Tækifæri til samdráttar í losun frá landbúnaði eru til mörg, þar má helst nefna breytingar í áburðanotkun með betri tækjabúnaði og rannsóknum ástandi lands og áburðarþörf. Fjárfestingastyrki eru hugsaðir sem hvatar til bænda til að fjárfesta í búnaði sem gerir þeim kleift að minnka bæði olíunotkun og áburðarþörf, sem endurspeglast í lægri losun þeirra búa sem taka þátt.

Losun frá búfé á sér einkum stað vegna iðragerjunar í nautgripa- og sauðfjárrækt og geymslu búfjáráburðar.

Mikilvægt er að stuðla að samdrætti í losun hvers þess grips og ýta undir aukna framleiðni gripa á sama tíma og stuðlað er að matvælaöryggi í landinu. Skilvirkustu aðferðir til að draga úr losun frá búfé felast í breyttum framleiðsluháttum og byggjast á bættri þekkingu um losun íslenskra gripa. Tímasetningar burðar og slátrunar geta skipt máli, sem og fóðrun og íblöndun.

Losun frá framræstu ræktarlandi tekur eingöngu til losunar glaðlofts.

Svo draga megi úr loftslagsáhrifum vegna jarðræktar þarf að takmarka eins og kostur er ræktun á lífrænum jarðvegi og færa ræktun á steinefnajarðvegi eftir því sem aðstæður leyfa.