Ísland er aðili að rammasamningi Sameinuðu Þjóðanna um loftslagsbreytingar (UNFCCC) og Parísarsamningnum ásamt því að hafa innleitt regluverk ESB um loftslagsmál.
Skuldbindingar gagnvart ESB eru flokkaðar í þrjú kerfi, Samfélagslosun (ESR), Landnotkun (LULUCF) og Viðskiptakerfi ESB um losunarheimildir (ETS).
Samkvæmt 4. gr. Parísarsamningsins eiga ríki heims á fimm ára fresti að skila landsákvörðuðu framlagi (e. Nationally Determined Contribution, NDC) til rammasamnings Sameinuðu þjóðanna um loftslagsbreytingar (UNFCCC).
Landsákvarðað framlag Íslands til ársins 2030 tekur til samfélagslosunar, m.a. losunar frá vegasamgöngum, orkuvinnslu, sjávarútvegi, landbúnaði og úrgangsstjórnun.
Ísland er ekki með sérstakt markmið um samdrátt í losun sem fellur undir viðskiptakerfi ESB með losunarheimildir (ETS-kerfið) frekar en önnur ríki sem taka þátt í kerfinu, heldur tekur Ísland þátt í sameiginlegu markmiði um samdrátt í losun sem fellur undir kerfið.
Ekki er útfært sérstakt tölulegt markmið til ársins 2030 fyrir losun vegna landnotkunar vegna óvissu sem enn ríkir um fyrirkomulag samstarfs við ESB um það markmið.
Landsákvarðað framlag Íslands til ársins 2035 útfærir markmið fyrir tímabilið 2031-2035. Landsákvarðað framlag Íslands til 2035 felur í sér:
Ísland hefur lögfest markmið um kolefnishlutleysi eigi síðar en árið 2040 en útfæra þarf betur hvað felst í markmiðinu og hvernig skuli ná því.
Í 1. mgr. 4. gr. Parísarsamningsins er vísað í nauðsyn þess að ná jafnvægi milli losunar gróðurhúsalofttegunda af mannavöldum frá uppsprettum og upptöku þeirra í viðtaka á síðari helmingi þessar aldar svo unnt verði að ná langtímamarkmiði samningsins um að halda hækkun á hitastigi á heimsvísu vel undir 2°C miðað við meðalhitastig jarðar fyrir iðnvæðingu og fylgja eftir viðleitni til að takmarka hækkun hitastigs við 1,5°C miðað við meðalhitastig fyrir iðnvæðingu.